Deirdre en de zonen van Usnach

 

Beste lezers,

Van mijn docente Nederlands zou ik een gedicht krijgen van A. Roland holst die ik moest analyseren. Ik heb liever dat ik een gedicht analyseer dan dat ik nog een boek ga lezen. Maar nee, mijn docente Nederlands vond dit een prachtig verhaal dus zei ze: lees hem maar. Ik las de eerste pagina en ik dacht bij mezelf ***. Ik legde het boekje meteen weg. Afgelopen week dacht ik, **** ik moet het boekje wel gaan lezen omdat ik er nog kort wat over moet vertellen op mijn blog. Dus ik begon met lezen en lieve lezers uiteindelijk viel het reuze meer. Ik had dat ding zo snel uitgelezen en ik snapte ook nog eens het verhaal. Het verhaal kwam me zo bekend voor. Volgens mij bestaan er  veel verhalen die hierop lijken. Maar het blijft natuurlijk altijd leuk om een verhaal over een meisje die zo knap is dat ze heel veel aandacht krijgt van jongens en mannen. Het enige wat ik minder leuk vond aan dit boek waren de uitgebreide natuurbeschrijvingen en de enorme hoeveelheid aan beeldspraken die er in stonden. Voor de mensen die het verhaal nog niet hebben gelezen, kunnen hieronder een samenvatting ervan lezen.

Fedlime is een harpspeler aan het hof van Concobar Mac Nessa, de koning van Ulster (een van de vijf koninkrijken waarin het oude Ierland was verdeeld). Op de dag dat zijn eerste kind geboren wordt, verschijnt een druïde die voorspelt dat het meisje een ‘vlam van schoonheid’ zal worden en daardoor verraad en verwoesting over het koninkrijk zal brengen. De druïde noemt haar Deirdre van de Smarten, omdat velen zullen sterven in haar naam. Fedlime en zijn vrouw willen dit voorkomen en daarom zenden ze het kind, als het zeven jaar oud is, met de verzorgster Lavarcham naar een eenzame plaats, in een streek waar zelden mensen komen en die niet ver van de zee is. Daar gaan Deirdre en Lavarcham in een oude toren wonen. Als Deirdre opgroeit, blijkt de voorspelling over haar schoonheid uit te komen.
Op een dag komt er een oude jager en deze ziet haar. Hij gaat naar zijn koning, Concobar, en vertelt aan deze wie hij gezien heeft. De koning zoekt Deirdre op en ze spreken af dat hij na één jaar terug zou komen. Maar na een bepaalde periode ontmoet Deirdre een jongeman, genaamd Noisa. Ze gaat met hem mee en ze leven lange tijd lang en gelukkig.Maar dan worden zij, haar minnaar en haar broers door verraad teruggelokt naar de stad van Concobar. Hieruit volgt een lang gevecht waarin Noisa en zijn broers sneuvelen. Hierop verdwijnt Deirdre in de zee…

Adriaan Roland holst is geboren in mei 1888 in Amsterdam. Hij is een neef van de socialistische dichteres Henriette Roland Holst. Onder haar invloed begint hij ook te dichten. In 1908 verschijnen van Roland Holst al gedichten in het tijdschrift De XXe Eeuw. A. Roland Holst is voorbestemd om in het assuradeursbedrijf van zijn vader komen, maar hij blijkt voor het werk ongeschikt te zijn. Hij gaat een tijdje studeren in Oxford, onder andere Engelse letteren. Hij rondt geen enkele studie af, maar wordt in Engeland wel beïnvloed door de Keltische mythologie en de cultuur van Ierland. Onder invloed van de Iers-Keltische cultuur ontdekt A. Roland Holst zijn eigen grote thema: het onblusbare verlangen naar een paradijselijk Elysium, waar de tijd stil staat. Deirdre en de zonen van Usnach is ook een verhaal dat zich afspeelt in de Iers-Keltische cultuur.

Dit verhaal werd voor het eerst gepubliceerd in 1916 in De gids. Adriaan Roland Holst was een symbolist en daarom zijn er veel symbolische elementen verwekt in dit boek.

Ik zou dit boek van A. Roland holst plaatsen als een neoromantisch werk. Het boek bevat namelijk romantische als noodlottige kenmerken. Het romantische is het vluchten uit de werkelijkheid. Bovendien speelt het verhaal zich af in het verleden en op een exotische plek, Ierland. Daarnaast is het lot van Deirdre dat ze nooit helemaal gelukkig kan worden. Haar liefde wordt vermoord waardoor zij ook dood gaat. Ook in dit verhaal zag ik de fantasievolle, wonderlijke en liefelijke elementen. In het verhaal las ik ook een paar keer overeen zwerver tegen en dit zijn allemaal typerende kenmerken van de neoromantiek.

Morgen ben ik weer thuis

Beste lezers,

Ik heb laatst Morgen ben ik weer thuis gelezen van Simone Vlugt. Ik houd van spannende thrillers en detective boeken. Dus toen ik dit boek zag wilde ik hem meteen gaan lezen.

De 11- jarige Britt Strijbis komt na haar turnles niet meer thuis. Ze is meegenomen door iemand in een bestelbusje. Na een paar uur doet haar moeder aangifte en al snel wordt duidelijk dat haar vader Roy de Graaf er wat mee te maken heeft. Roy heeft zijn dochter nooit gezien. Tien jaar geleden waren de ouders van Britt uitelkaar gegaan. Roy is een crimineel die heel veel jaren in de gevangenis heeft doorgebracht. Hij kon er niet tegen dat zijn ex-vrouw hem uit de ouderlijke macht heeft laten zetten. Hij wil nu wraak nemen op haar. Met hulp van een beperkt verstandige Lucas is het hem gelukt om Britt te ontvoeren. Later blijkt dat Lucas seksfoto’s heeft genomen en wordt daarom neergeschoten door Roy.

Britt is een dapper, elfjarig meisje dat niet zo snel in paniek raakt als ze wordt ontvoerd. Ze blijft onderweg goed opletten, waar ze rijden. Ze probeert contact te zoeken met thuis via haar mobiele telefoon. Ze blijft loyaal aan haar vader die ze daarvoor nog nauwelijks heeft gezien. Ze is slim en weet informatie enkele keren via de mobiele telefoon door te spelen. Op een bepaald moment kan ze ertussen uit knijpen en dan brengt ze heel dapper de nacht in het bos door. Ook weet ze eten en drinken te stelen voordat ze weer in handen valt van haar vader, maar ze blijft loyaal aan hem als hij wordt neergestoken door een Pool.

Lois is een jonge, eigenzinnige rechercheur. Ze let heel goed op wat ze eet en drinkt en is verder erg onconventioneel. Ze reageert meer met haar hart dan met haar verstand. Dat betekent dat ze impulsief is en gewoon doet wat haar hart haar ingeeft. Zo gaat ze gewoon met de moeder van Britt naar Duitsland, omdat ze het gevoel heeft dat ze daar iets kan uitrichten. Dat is natuurlijk tegen de wil van haar leidinggevenden in. Ze is ook nog niet van plan zich te binden aan een man. Ze haalt haar zus Tessa over even te wachten met de beslissing abortus te plegen als ze weet dat ze in verwachting is.

Hier en hier kan je een goede recensie lezen over dit boek. Dit boek is zeker een aanrader voor mensen die van thrillers en een beetje spanning houden!

De 100 jarige!

 

Het is niet zo verwonderlijk dat de Zweedse journalist Jonas Jonasson de Swedish Book Sellers Award ontving. De titel van zijn debuutroman is al pakkend genoeg. In het boek gebeurt  er precies wat er in de titel wordt beschreven.  Alleen al in Zweden zijn er ruim 700.000 exemplaren verkocht van dit boek. Ook meldt de ene na de andere recensent dubbel te hebben gelegen tijdens het lezen van dit boek. Misschien behoort dit boek niet bij de literatuur maar in mijn visie is dit boek zeker een literaire werk bovendien kan je gewoon niet stoppen met het lezen van dit boek. Het boek is erg meeslepend.

Allan Karlson klimt op zijn 100^ste verjaardag uit het raam van het bejaardentehuis. Hij is de regels daar zat en hij is toe aan wat brandewijn. Allan vervolgt zijn weg naar het busstation waar hij van een jongeman de opdracht krijgt om op zijn koffer te passen. Als Allan’s bus arriveert, kun je waarschijnlijk al voorspellen dat Allan de koffer meeneemt. Deze koffer speelt een grote rol in het verhaal. In de koffer zit namelijk een behoorlijk bedrag aan maffiageld. Allan maakt in het verhaal veel nieuwe vrienden die niet allemaal even intelligent zijn. Er ontstaat een grote achtervolging naar de 100 jarige man en zijn handlangers, enerzijds door de maffiabaas en anderzijds door commissaris Aronsson.

Behalve het avontuur door Zweden wordt er in het boek ook verteld over het leven van Allan. Het blijkt dat hij in zijn 100 jarige leven belangrijke dingen heeft meegemaakt. Hij heeft bijvoorbeeld veel wereldleiders ontmoet. Sommige heeft hij geholpen maar sommige heeft hij ook bedrogen en beledigd. Hij heeft bijvoorbeeld de leider van de Sovjet unie een keer beledigd door hem een verkeerd gedicht op te dragen. Allan is in diverse lande gekomen: China, Korea, Iran, Spanje en Rusland.  Niet overal kreeg hij zijn brandwijn. Dit is een belangrijk motief in het boek. Toen hij in de Russische gevangenis belandde was dat geen groot probleem voor hem. Pas toen hij geen brandewijn kreeg, besloot hij te ontsnappen.

“De toon van de 100 jarige man… is los en feestelijk. Jonasson houdt, met de reis door de tijd en door de wereld, de aandacht van de lezer gevangen”. Hij maakt door de vele reizen, het verhaal avontuurlijk. Daardoor is het heel erg makkelijk om beelden te vormen bij dit verhaal. Hierdoor is het verhaal erg meeslepend en wordt de lezen genoodzaakt(uit nieuwsgierigheid) om verder te lezen, Allan Karlson komt overal en is onsterfelijk.

De hoofdstukken over Allans tripje in Zweden worden afgewisseld met hoofdstukken over zijn leven. Allan raakt betrokken bij het maken van de atoombom en hij speelt ook een belangrijke rol bij vele oorlogen. Allan ontmoet ook veel wereldleiders zoals president Truman en Roosevelt, dictator Stalin en Mao Zedong. Al deze werkelijke gebeurtenissen leiden er toe dat de lezer er van overtuigd wordt dat Allan werkelijk heeft bestaan. “Doordat het boek meerdere malen een absurde wending neemt blijft de lezer tot de laatste bladzijde benieuwd naar de afloop van het verhaal”.Het einde van het verhaal komt niet in zicht doordat Allan voortdurend in problemen beland. Steeds wordt je verbaasd om het feit dat Allan zich zo makkelijk uit alle problemen kan wegwerken. De spanning blijft er goed in zitten vanwege het onvoorstelbare einde.

Het boek zit ook vol met droge humor doordat Allan altijd positief naar de wereld kijkt. Hij laat zich door niets en niemand van zijn stuk brengen. Het boek zit vol met overdrijvingen en het doorbeken van het gewone hierdoor is de geloofwaardigheid erg hoog. Tot slot wil ik nog zeggen dat dit boek echt één van de leukste boek was uit mijn leeslijst.

 

 

Slapen & Slapeloosheid

 

Beste lezers,

Stel je eens voor dat je in de nacht niet kunt slapen. Hiermee bedoel ik niet dat je wegens omstandigheden bijvoorbeeld een nachtje niet kunt slapen. Maar dat je hele leven lang niet kunt slapen doordat je aan slapeloosheid lijdt.

Onlangs heb ik het boek Slaap gelezen. Dit boek is geschreven door Annelies Verbeke. Het boek gaat over een getalenteerde vrouw Maya die aan slapeloosheid lijdt. Maya kan niet slapen en is hierdoor snel gefrustreerd. Dit reageert ze af door anderen uit hun slaap te houden of wakker te maken. “ Ze hadden al nachtrust gehad, op zijn minst een tukje gedaan. Zo niet, dan gingen ze er eentje doen. Die rotzakken. Ik zou ze leren.”  Uit dit stukje blijkt bijvoorbeeld dat Maya erg jaloers is op haar vrienden en collega’s die wel kunnen slapen. Maya probeert er alles aan te doen om in slaap te vallen. Ze heeft adviezen gevolgd van vrienden, familie en zelfs van artsen. “Ik volgde hun raad nauwkeurig op. Joggen voor het slapengaan. Warme melk met honing. Ademhalingsoefeningen. Een Alprazolam. Vijf Alprazolams. Een jointje. Een fles wijn. Stapels boeken.” Hieruit blijkt dat Maya echt wilt slapen maar dat het gewoon niet kan en dat ze zich dus niet aanstelt.

Maya heeft door al haar frustraties de relatie tussen haar en haar vriend Remco verbroken. Ze kon er niet tegen dat hij al heel snel in slaap viel. Uit alles blijkt dus dat Maya aan een psychische stoornis lijdt. Hierdoor raakt ze zowel lichamelijk als emotioneel uitgeput en heeft daarom behoefte aan een soortgenoot In de nachten gaat Maya op zoek naar andere mensen die ook niet kunnen slapen. Ze wil bewijs hebben dat ze niet de enige is die niet kan slapen en tegelijkertijd zoekt ze iemand om mee te kunnen praten over haar problemen. Maya ontmoet Benoit de Gieter van drieënvijftig die ook aan slapeloosheid lijdt. Hij had net als Maya ook behoefte aan iemand die precies begreep hoe het zat en hoe je je voelde. Benoit heeft niet alleen last van slapeloosheid maar hij heeft ook last van zijn vage grens tussen realiteit en fantasie. Bij Benoit staan zijn dromen centraal.

Als Benoit slaapt, droomt hij bijna altijd over Frederik. Frederik is een potvis, die in zijn dromen voorkomt. Frederik geeft Benoit een soms andere kijk op het leven, en zorgt voor een ‘veilige omgeving’. Benoit wil dan ook bij Frederik blijven, omdat hij veel vriendelijker is dan de realiteit. Benoit wil dan ook graag bij de potvis blijven, maar deze waarschuwt hem dat dat niet kan, omdat hij anders aan zal spoelen. Zodra een fantasie terug komt in de realiteit raakt hij dan ook in de war. Het volgende stukje is een citaat uit het boek en speelt zich af op het strand.

“Op dat moment rende Benoit in beeld, met kapotte kleren en een blik vol angst. Hij leek het dier eigenhandig weer in het water te willen duwen, zette er zijn volle gewicht tegenaan, streelde het, praatte ertegen, struikelde eromheen. Uiteindelijk zeeg hij neer voor de enorme mond en trachtte zich vergeefs naar binnen te wurmen.”

Benoit denkt dat de aangespoelde potvis Fredrik is en wilt hem weg duwen in de zee. Hij denkt dat hij daar weer veilig zal zijn. Hij beseft niet dat Frederik een verzinsel is uit zijn dromen, en dat hij zich nu in de realiteit bevindt.

Ik hoop dat jullie nu ook meteen snappen waarom het boek Slaap! heet. Ik heb jullie een soort van samenvatting gegeven en heel wat informatie over de personages maar als jullie willen weten hoe het verhaal afloopt moeten jullie het boek lekker zelf gaan lezen. Dit boek is zeker een aanrader. Hoewel ik het realiteitsgehalte af en toe wel laag vond, vond ik het boek al met al een erg grappig
en leuk boek!
Hierbij een link naar een goede recensie en hierbij een link naar de biografie van Annelies Verbeke.

De Stiefmoeder

 

Een misverstand tussen twee echtgenoten dat leidt tot een fatale ruzie. In een gezin met een stiefmoeder is dat natuurlijk vele malen erger. Het tiende boek van Renate Dorrestein geeft hier een goed beeld van. Het is een helder en spannend verhaal met soms leuke grappen erin. Het is een verhaal dat je niet heel snel zult vergeten. Het boek gaat over Claire die getrouwd is met Axel. Claire heeft een stiefdochter Josefien. Ze maakt quilts, lappen dekens, waar ze een prijs voor mag ophalen in Engeland. Ze zou samen met haar man Axel gaan maar door een onverwachte en daverende ruzie moet ze in haar eentje gaan.

In dit boek wordt Claire niet altijd geaccepteerd door haar stiefdochter. Claire heeft zoveel jaren gezorgd voor Josefien. En als je dan stukken leest waarin Josefien zelfs de spullen van Claire weggooit en liegt tegen haar vader over Claire dan begin je toch medelijden te krijgen met Claire.

Renate Dorrestein schreef dit boek met de intentie om andere stiefmoeders te laten zien dat je als stiefmoeder bijna nooit de plek van de echte moeder kunt innemen. Hoe betrokken je ook bent bij de nieuwe familie. Je blijft een vreemde. Als stiefmoeder kan je het beste je niet al teveel bemoeien met de opvoeding van de kinderen, al pakt je man het verkeert aan.

De manier waarop Renate Dorrestein dit boek heeft geschreven vind ik persoonlijk erg leuk. Het boek bestaat namelijk uit drie delen. Het eerste deel wordt verteld door Claire(stiefmoeder), het tweede deel wordt verteld door Axel(vader) en het laatste deel door Josefien(dochter). Claire maakt quilts en een quilt is een doorgestikte deken. Het wordt gemaakt van drie lagen textiel die op elkaar worden genaaid door middel van quilten. Misschien heeft Dorrestein het boek ook in drie delen gesplitst die samen 1 verhaal vormen. Ik vind het wel origineel en leuk bedacht als Dorrestein ze dit zo met opzet heeft gedaan.

Wat ik ook erg spannend vond aan dit boek en medelijden kreeg met Claire was dat Claire de schuld kreeg van abortus plegen terwijl zij dat helemaal niet heeft gedaan. Haar stiefdochter heeft dat gedaan. Ik kon mij erg goed inleven in Claire. Ze kreeg de schuld voor iets wat zij helemaal niet had gedaan. Claire wil natuurlijk dat ze niet zo naar wordt behandeld door haar man die denkt dat ze abortus heeft laten plegen. Hij is namelijk volop tegen het plegen van abortus. Maar Claire die wil haar haar stiefdochter natuurlijk ook niet verraden.

Volgens velen is dit boek niet meer dan een geroutineerd, bij vlagen wervelend vertelt verhaal. Maar dit boek is zeker geen saai verhaal over een stom gezinnetje. Wat dit roman ook sterk heeft gemaakt, is de soepele schrijfstijl en de spottende blik op zaken als huwelijk, moederschap, vrouwelijkheid en nzelfsprekend sardonischemannelijkheid. Concluderend wil ik dan nog even zeggen dat de Stiefmoeder een leuk en spannend boek was. Zeker een aanradertje net als al mijn andere boeken………

Kleine dagen

Kleine dagen maar mooie herinneringen!

Onlangs heb ik een boek gelezen die gaat over de vader-kindrelatie. Dit boek heet Kleine dagen en is geschreven door Bernard Dewulf. Kleine dagen is een genadeloze analyse van de tijdgeest die gaat over opgroeiende kinderen. Het is dan ook niets voor niets dat Dewulf onlangs de Libris literatuurprijs heeft gewonnen voor dit boek. Het was een spannend, realistisch en lekker leesbaar boek.

Ten eerste komt dit doordat het boek gaat over alledaagse dingen. Het zijn onderwerpen de dicht bij het dagelijkse leven staan en dus makkelijk herkenbaar zijn voor mensen. In het boek Kleine dagen beschrijft Dewulf de relatie met zijn kinderen. Het gaat over hoe zijn kinderen opgroeien en hoe ze zo snel veranderen. Het volgende citaat is een goed voorbeeld van een beschrijving over zijn kinderen. “Sneller kennen ze hun tafels van vermenigvuldigen dan de handelingen van de groet. Als een Paternoster moeten wij het herhalen: rechterhand, goed drukken, hoofdje omhoog, kijken naar meneer of mevrouw, of juffrouw en dan: dag+naam”. Dit soort beschrijvingen maken het lezen leuk. En naast het feit dat de meeste beschrijvingen grappig waren, waren de meeste ook realistisch. Ik zou zo geloven dat het een echt gebeurde situatie is.

Het feit dat het boek over alledaagse dingen gaat, is ook de reden dat ik sneller ging meeleven met de situaties. Hierdoor wordt het lezen spannender. De vader wilt graag zorgeloos zijn maar op de achtergrond spelen. De vader vindt bijvoorbeeld dat hij vel ouder is, dat zijn kinderen ooit weg zullen gaan om hun eigen leven te leiden en dat er een tijd komt waarin hij ze dagen, weken misschien maanden niet zal zien. Wie eenmaal kinderen heeft , zal vanzelf vervuld raken en meevoelen met dit probleem. Dewulf noemt dit ook wel “het verdwijnvrees”.

Een ander aspect dat het lezen spannender maakte , was het feit dat het boek Kleine dagen niet een verhaal was,maar het waren eigenlijk allemaal korte verhalen die op een chronologische volgorde werden verteld. Dit boek heeft dus een originele structuur en hierdoor vergeet je het boek ook niet zo snel. En eigenlijk wil ik mijn complimenten geven aan Dewulf dat hij het boek zo goed in elkaar heeft kunnen zetten. Je zou namelijk denken dat je door de verschillende verhaaltjes in de war zou raken, dit was echter niet het geval.

De roman viel ook op door het poëtisch taalgebruik. Ik zal jullie een voorbeeld geven: “Ineens was er aarde om mij heen. Dan wordt het even stil. Nooit zullen mijnvingers groen uitslaan”. Je kunt hier de relatie aarde en groen eruit halen. Als je denkt aan aarde dan denk je ongetwijfeld aan groen. Je zult niet zo verbaasd  of verast opkijken door dit poëtisch taalgebruik van Dewulf als je weet hij ook een dichter is.

De verhalen zijn niet zomaar ‘ontroerend’ of ‘herkenbaar’. De precieze beschrijvingen en de elegantie van de verwoording spelen hier ook een grote rol in. Soms kan je bij boeken wel eens afdwalen door de lange en saaie beschrijvingen, in dit boek was dit echte niet geval. De beschrijvingen waren juist grappig, leuk en soms een beetje emotioneel. Ondanks dit stonden er af  en toe zinnen in die je opnieuw moest lezen om te begrijpen wat er mee werd bedoeld. Zoals dit stukje: “de tuin is nieuw, de poes is oud, de tuin is oud, de poes is nieuw”. Gelukkig waren er niet veel van dit soort vage zinnen, want dan zou het lezen wel moeilijk en saai worden. Over het algemeen was het gewoon makkelijk taalgebruik en kon je lekker snel doorlezen. 

Dewulf beschrijft naast alle mooie dingen van opgroeiende kinderen, ook de ongemakkelijke kanten ervan. Volgens mij houdt Dewulf veel van kinderen en was dat misschien de aanleiding geweest voor het schrijven van dit boek. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat hij wat kwijt wilde over de opvoeding van zijn eigen kinderen.

Het poëtische taalgebruik en de mooie beschrijvingen maakten het lezen van dit boek grappig. Ook kon ik me goed inleven in de personages omdat het boek over alledaagse dingen ging. De structuur was ook origineel door de chronologische verhalen. Al met al vond ik dit een origineel en spannend boek. Het opgroeien van kinderen gaat erg snel maar gelukkig blijven de mooie herinneringen er altijd!

Leeservaringen

Beste lezers,
 
Het einde van het jaar is in zicht. En ik zal jullie wat gaan vertellen over mijn leeservaringen die ik het opgedaan dit jaar. Ik hou er echt niet van om te lezen maar het is me wel gelukt om de volgende boeken te lezen.
 
- Van de koele meeren des doods
- De donkere kamer van Damokles
- De stille kracht
- De Karakter
 
Dit waren namelijk erg leuke, spannende en  avontuurlijke boeken. Wat mij zo leuk lijkt tijdens het lezen is als er herkenbare situaties voorkomen. Dat maakt het lezen voor mij leuker. Voor meer informatie over deze boeken hoeft u maar eventjes naar beneden te scrollen maar u kunt ze natuurlijk ook zelf gaan lezen!